Ekonomia artikuluak, bideoak...

Noam Chomsky. Creando consumidores que acepten ser controlados.
Bideo

Entrevista:
«Si alguien protagoniza hoy una revolución global es el capital»

Alkategaitzaren aurkezpen ekitaldiko hitzaldia

Tolosa, 2018ko azaroaren 22a

Hasteko, alkategai izateko proposamenari baiezkoa emateko arrazoiak azaldu nahi nituzke:

·         Alde batetik aurrerapauso pozgarria iruditu zaidalako ni bezalako herritar independiente bati, ezkertiarra, euskalzalea eta herriko hainbat ekimenetan inplikatua, baino behin ere inongo talde politikorekin loturarik izan ez dudan honi, aukera hau  eskaini izana.

·         Bestetik, nire profesioan  28 urtez jardun ondoren tarte bat irekiko dut nire bizitzan herriaren zerbitzurako lanean aritzeko. Tarte hau bukatuta, berriz ere ekingo diot nire profesioari eta ideia berriak eta guk orain dugun ilusio berbera izango duen beste talde bati  egingo diogu tokia. Formula honekin lan politiko autonomoagoa eta freskoagoa bultzatu dezakegula pentsatzen dut.

·         Eta azkenik, osatzen ari garen lan taldeak eta egiten ari garen proiektuak ilusioz gainezka egoteko arrazoiak eman dizkidalako.

Munduko edozein bazterreko gizaki ororen nahiak eta desioak berdintsuak direla pentsatzen duenetakoa naiz. Bizitzaren aurrean, gehienon helburuak nahiko xumeak dira, oinarrizko beharrak beteta izatea eta arima elikatzeko aukera batzuk izatea baino askoz ere gehiago ez diogu eskatzen bizitzari: maite ditugunak ondo egotea, bizitza aurrera eramateko kezka larririk gabe ibiltzea,  egunero jatekoa eta janztekoa izatea, etxe goxo bat izatea, babesa eta maitasuna ematen digun familia eta lagunartekoen sarea izatea, herrikideekin hartu eman egokiak izatea,  lan duina… Bilatzen dugun hori, nahi duzuen bezala definitu, oreka, zoriona, pakea… bakoitzak gure erara irudikatzen dugu.

Tolosar orok, bizitza duin eta aberasgarri hori aurrera eramateko aukerak sortzea da gure helburu nagusia.

Gaur Donostian pasa dut egun osoa, “Justizia Sozialerako Hezkuntza” jardunaldietan. EHbildutik Aurrera eraman nahi dugun programa ondo definituko lukeen titulua da, “Justizia Sozialerako Politika”.

Gure proposamenak zehaztasunez azaltzeko unea aurrerago etorriko bada ere, gaur, helburu nagusi hau lortzeko bidean, nondik-nora  abiatuko ginateke zirriborratu nahi nuke.

·         Herriak bizia izan dezan, kaleetan mugimendua behar da eta horretan denda txikiek ekarpen handia egiten dute. Batzuetan ez gara konturatzen herriko dendek zein garrantzia duten herriko bizitzan. Pentsatu al duzue inoiz nolakoa litzateke korreo kalea dendarik gabe? Denda eta taberna hauek zerbitzua eskaintzeaz gain herritarron arteko interakziorako aukerak handitzen dituzte eta denontzako, baino batez ere adinekoentzat, babes sare ederra osatzen dute. Aiton-amonek kalera atera eta mugitzeaz gain, batekin eta bestearekin hizketan aritzeko aukera dute. Mugitzeko eta sozializatzeko aukera honek bizia ematen die. Udaletik gure esku dagoen guztia egingo dugu merkataritza  babestu eta indartzeko.

·         Merkataritzarekin batera, Tolosaldean, lehen sektorea oso garrantzitsua da eta hau biziberritzen jarraitu nahi dugu. Produkzioaren antolaketa berraztertu, produktuei irteera berriak emateko aukerak aztertu, adibidez, eskoletako jangeletan bertako produktuak kontsumitzeko proiektua. Lehen sektore indartsu eta jasangarria bultzatu nahi dugu.

·         Merkataritzaz eta lehen sektoreaz hitz egitean, ezinbestekoa da kontsumo ohituraz hitz egitea. Ditugun kontsumo ohituren gaineko hausnarketa sakona egitea funtsezkoa iruditzen zaigu. Denok ditugu gure kontraesanak, baino importantea da ez ahaztea, egiten dugun erosketa bakoitza gizarte eredu batera edo bestara garamatzan  ekinza politikoa dela.

·          Gure esku dago herriari horrenbeste argi eskaintzen dioten sektore hauei babesa ematea.

·         Tolosako eta Tolosaldeko industriaren beharrei erantzuteko gure eskumenen baitan dauden neurriak bultzatuko ditugu eta dagoeneko lanean ari diren eragileekin elkarlanean, berrikuntzan sakondu eta lanpostu berriak sortzeko ahalegin betean ariko gara. Arlo honetan, Lanbide Heziketako zentroekin dagoen elkarlana sakontzen jarraitzea funtsezkoa deritzogu.

Industriaz ari garela, ezinbestekoa da langileen baldintzaz hitz egitea. Aipatu ditugun eragile guztien elkarlana bultzatuz, oinarri sendoak jarri nahi genituzke, langile guztiok lan baldintza duinak izan ditzagun.

Hona iritsita, Tolosaldea Buseko gidariak zoriondu nahi genituzke. 9 hilabete borrokan aritu ondoren, langile guztio dagozkigun lan baldintza duinak izatea lortu duzue. Zorionak zuei eta ondoan izan dituzuen herritar eta udal ordezkari guztiei!

Puntu honek berebiziko garrantzia du guretzat. Politika neoliberalek indarra hartzen ari dira azken urteetan. Aberatsak geroz eta aberatsagoak dira eta langileon lan baldintzak geroz eta gehiago kaxkartzen ari dira. Une honetan lanaldi osoan dauden zenbait personek gorriak pasatzen dituzte hilabete bukaerara iristeko. Eta hau ez da posible. Guk ez dugu gizarte eredu hori onartuko.

Progresoa ez da, inora ez garamatzan AHT bezelako inbertsio megalomanoak egitea. Pentsatu duzue inoiz, AHTren bospasei kilometro egiteak duen kostuarekin ospitale berria eraikitzerik izango genukela Tolosaldean?

Progresoa guretzat, kalitatezko osasungintza publiko eta unibertsala izatea da. Lan baldintza duinak izatea da. Kalitatezko hezkuntza sistema publikoa izatea da. Gure behar energetikoak zein hondakinen kudeaketa bide jasangarrietatik egitea da, besteak beste. Gure bizi kalitatea horien baitan dago.

·        

  Lan baldintzei buruz hitz egin dugu dagoeneko.

· Urteak dira, Tolosaldeko biztanleok osasun sistema publiko on bat izateko aldarri ozena

egiten hasi ginela. Tolosaldean kalitazteko osasungintza publiko euskalduna behar dugu eta

hhau epe motzean errealitatea izan dadin gure ahalegin guztia egingo dugu.

  Azken aldian aseguru pribatuen publizidadea non nahi ikus daiteke eta “norbaitek”                   

  pribatizaziora jotzeko tentazioa izateak izutu egiten nau. EEUUetan, familia batean gaixotasun

  larri bat agertzean, gaixotasunak berak sortzen duen larritasunari alderdi ekonomikoa gehitu

  behar zaio. Gu bezalako familia batek izan dezakeen aseguruak gehienetan ez ditu

  tratamendu garestiak bere gain hartzen eta jende askok bere aurrezki guztiak eta batzuetan etxea ere saldu behar  izaten du tratamenduari aurre egin ahal izateko. Gaixotasuna gaindituta ere, familia asko ekonomikoki jota gelditzen dira eta beste askok zuzenean tratamendurik gabe gelditzen dira. Ikaragarria da eta… guk ez dugu eredu hori inolaz ere nahi guretzako. Osasungintzak ezin du inolaz ere negozio bat izan.

·

  Hezkuntzak berebiziko garrantzia du eta guk ere, halaxe eman nahi diogu.

o   Alde batetik, etorkizuneko herritarren formazioan duen garrantziagatik,

o   Bestetik, kohesio soziala, ekitatea eta elkarbizitza positiboa bultzatzeko tresna paregabea izan daitekelako, horretarako, ikastetxe guztien arteko ikasleen banaketa orekatua egin behar da derrigorrez. Aniztasuna errealitate orekatua izan behar du eskola guztietan eta segregazioa gainditzeko gure esku dagoen guztia egingo dugu.

o   Azkenik, bizi dugun informazio erauntsiaren aurrean, edo agian desinformazioa esan beharko genuke,  defentsarako dugun tresna bakarra geure burua janztea  eta gaitasun kritikoa ahalik eta zorrotzen mantentzea da.  Manipulazioa, korrupzioa eta injustiziei aurre egiteko heziketaren beharra dugu. Gure eskubideak eta askatasuna defendatzeko dugun tresnarik indartsuena izpirituko kritikoa landuko duen hezkuntza sistema da.

o   Gazte teknikoki prestatuak nahi ditugu, dudarik ez izan, baino baita ere gizarte kezkak dituztenak, mundu hobe baten alde lan egin nahi dutenak eta injustizien aurrean ahotsa altxatuko dutenak.

·       Burujabetza energetikorantz jo nahi dugu. Tolosan energia garbia sortzeko aukerak ikusten ditugu eta horretarako neurriak martxan jarriko ditugu. Negua hemen dugu ate joka, eta Tolosako familia guztiek neguan berogailua pizteko arazorik izan ez dezaten borrokatuko dugu. Ezin dugu onartu, Tolosan gaur egun, jubilatu bat bera ere, kalefazioa pizteko zalantzak izatea, hilabete amaieran gastuei aurre egiteko gai izango ote den beldur delako.

Tolosarron bizitza atseginagoa egite nahi horretan San Esteban auzoko biziberritzeari ekin behar zaio. Orain dela 6 urte, EHBildu udal gobernuan zenean, auzotarrekin elkarlanean auzo berria marraztu zuten: zonalde berdeak, baliabide kulturalak eta beharren araberako etxebizitza kopurua. Orain, legealdi osoa pasa da eta orduan aurreikusitakoaren bidetik hasteko asmoa du udalak. 4 urte urte galdu badira ere, denon artean, neurriko proiektu orekatua burutuko dugu San Esteban auzoan.

Alde zaharra biziberritzen jarraituko dugu, pisu hutsak merkatuan alokairu sozialean jartzeko aukerak aztertu eta gazteei emanzipatzeko bideak erraztu behar dizkiegu udaletik.

Oinezkoei eta txirrinduei espazio gehiago  eman behar diegu. Tolosa bizigarriagoa egingo dugu horrela.

Zumardi Txikia bezelako espazio ederra herritarrontzat berreskuratu nahi genuke. Jakitun gara, hala ere, hobekuntza guztiak zehar kalteak ere izaten ditutuztela, eta kasu honetan, kotxeentzako aparkaleku berriak non eta nola sor ditzakegun dugun erronketako bat izango da datorren legealdian. Lasai eta ondo hartu beharreko erabakiak dira hauek.

Gizakiok oinarrizko beharrez gain arima elikatzeko beharra ere badugu. Bide horretan, aisia modu aberasgarrian erabiltzeko aukerak zabalduko ditugu, kirola, sormena, arte eta kultura sortu eta gozatzeko aukerak emanez.

Bada orain arte aipatu ez dudan, eta gure ekinbide guztietan presente izan nahi dugun gaia, berdintasuna. Berdintasuna lortzeko, zoritxarrez, oraindik  bide luzea dugu egiteko eta gezurra badirudi ere, oso mantso goaz. Denon artean emakumeek pairatzen duten soldata arrakala gainditu behar dugu eta gizonezkoak zaintza lanetan askoz ere gehiago inplikatu behar dugu. Emakume askeak gizarte justu batean nahi ditugu. Azaroaren 25a bertan dugu eta ezin ahaztu aurrean dugun drama jasangaitz hau. 2017tik hona, Euskal Herrian 13 emakume erailak izan dira, bere bikoteak edo bere bikote ohiak erail dituzte hobeto esanda. Izugarria da. Ezin dugu basakeria hau onartu!

Berdintasuna eta jasangarritasuna arlo guztietan kontuan hartuko ditugun zehar lerroak dira.

Badakit gaurkoa hasierako aurkezpen bat dela eta hasieran esan dudan bezala ezin dugula zehaztapenetan gehiegi sakondu.

Hala ere, argi dugu egiten dugun hori nola egin nahi dugun, zein prozesu behar dituen eta zeinekin batera egin behar dugun.

Tolosa hobetzeko bidean, beharrak identifikatu, behar horien gaineko analisi sakona egin eta udal teknikariekin landu behar ditugu, baina betiere herritarrekin.

Tolosarrok sinistu behar dugu udalak egiten duen horretan ere hitza dugula, badugula zer esan eta zer egin.

Hemen azpimarratu nahiko nuke ehbildu alkatetzan egon zen garaian abian jarritako metodologia eta moduek arrastoa utzi dutela. Pozgarria da ikustea, Tolosako Udalaren partehartze metodologietan EH Bilduk hasi zuen bidea eta egin zituen aurrerapausoak, segida izan dutela azken urte hauetan. Oraindik, ordea, badugu zertan sakondu eta zer hobetu.

Eta hau guztia aurrera eramateko indarrak batu, kontsentsu zabalak bilatu eta lanean zintzo aritzeko prest gauzkazue.

Andu Martinez de Rituerto

EHBilduko Alkategaia

Txoriene Zigor Iturrieta. 2017ko iraila

Txorienen 2017ko iraila

2018ko Españako Txapelketa 100 m. hesiak Gasteiz

Aralarren defentsa Tolosako udal batzan 2017ko martxoa

35`50"tik 59'33"arte

Emakumeen kontrako indarkeriaren gaineko hausnarketa.

Emakumeenganako indarkeriaren aurkako Nazioarteko Eguna iristean administrazio gehienek kontzientziazio kanpainak egiten dituzte eta hezkuntzaren beharra azpimarratzen da. Batzuen kontzientzia lasaituko da ekimen horiekin baino arazoaren azal-azalean gelditzen direla iruditzen zait.


• Emakumeen aurkako bortizkeria ulertzeko  nahitaezkoa iruditzen zait Galtung-en piramidea ezagutzea eta aztertzea.

Zer da bortizkeri kulturala? Gure ohitura, jarrera eta baloreen multzoa da. Bere espresioa jokoetan, jostaiduetan, kiroletan, abestietan, iragarkietan, filmetan... eta nola ez, gure jarreretan ikus dezakegu.  Bortizkeri kulturala emakumeen aurkako bortizkeria justifikatu eta legitimatzen duen marko ideologikoa da. Adibideak:

• Emakumea publizitatean:

• Jostailuetan: egun hauetako batean buzoian jasoko duzun katalogoan adibide ugari tipatuko dituzu seguraski.
  

• Abestietan (jarritako adibideak zure sensibilidadea larriki zauritu dezake, kontuz!):

• Kiroletan. Emakume kirolarien presentzia komunikabideetan oso eskaxa da eta gehienetan deskontextualizatua eta hipersexualizatua. Emakume kirolaria komunikabideetan. (artikulu idaztia) Emakume kirolarien oztopoak (dokumentala).

• Komunikabideetan. La mujer y los medios de difusión.

• Adibideak mugagabeak dira, baino bortizkeri kulturala ez da horretara mugatzen eta gertu-gertu dugu: whathsAppetik lagunen batek txiste matxistak edo emakumea objetu sexual gisa azaltzen diren argazkiak partekatzen dituenean, edo bortizkeria gutxiesten denean edo salaketa faltsuen "buloa" zabaltzen denean. Maitasun erromantikoa, bere mitoak eta ber ezaugarri toxikoak, hala nola, kontrola, zeloak, posesibitatea...

Zer da bortizkeri estrukturala. Talde baten beharren asetzea mugatzen duten egitura fisiko edo antolamenduzkoen multzoa litzateke. Atal honetan, eta emakumeen kontrako bortizkeria adibidetzat hartuta, honako kasu hauen aipatu genitzazkeen besteak beste: emakumeen soldata baxuagoak; formakuntza berdina edo hobea izanda langabe tasa altuagoak; kristalezko sapaia bezala ezagututako fenomenoa, non emakumeak erakunde bateko organigraman gora egitean une batean aurrera egiteko langa bat topatuko duten;  emakumeen presentzia eskaxa aginte eta erabakitze postuetan, publiko, pribatu zein politikoetan...

Bortizkeri zuzena. Oso ikusgarria baino ia beti beste bien ondorio, eta tamalez, honen aurrean bakarrik hartzen dira neurriak. Eta kasu honetan ere fokoa erratuz, erasotzailea kontrolatu beharrean biktima da bere bizitza baldintzatua aurkitzen duena...

Bortizkeri zuzena eman ez dadin bortizkeri kulturala eta estrukturalaren oinarrien aurka jo beharko genuke eta horretan, administrazioaz gain, gizonok ardura zuzen-zuzena dugu.

Hezkidetzako aurkezpena Donostia 2015eko maiatza

Aznar y el PP

Tolosa, febrero de 2004

Aznar, el PP y estos últimos años me recuerdan más a la España de la dictadura derivada del alzamiento militar contra el gobierno democrático de la segunda república (hecho que no deberíamos olvidar) –Una, uniforme, centralista y gobernada de forma autoritaria y paternalista, sin resquicio para el desacuerdo y con un control absoluto de las ideologías- que a la España derivada de la Constitución del 78 y de los posteriores estatutos de las diferentes autonomías.

¿De qué se ha servido el gobierno del PP, para conseguir una situación como la que vivimos?

Simple y llanamente, de la existencia de ETA y del atentado del 11 de septiembre del 2001, pero este último hecho lo han utilizado fundamentalmente para hacer con algo más de descaro algo que venían haciendo en los últimos años.

El gobierno del PP ha conseguido llegar a criminalizar a todo un sector de un pueblo que defiende pacífica y democráticamente otro modelo de relación con el estado español. Para ello ha utilizado con el mayor de los descaros la mayoría de medios de comunicación, ha colocado en la cúpula judicial a personas afines a su ideología con la consecuente pérdida de independencia de este poder fundamental y consiguiente deterioro de los derechos y libertades de los ciudadanos (de algunos) y de la democracia y ha conseguido que un auténtico sofisma, como es hacer creer que quien no está con el gobierno en todos sus postulados en relación al tema “vasco” (y últimamente también en otros temas) está en contra de España y de los españoles y pone en grave peligro la convivencia, haya calado hondo en gran parte de la sociedad española. El seguidismo que ha hecho el PSOE de estas tesis (el PP ha aprovechado bien lo malparado que salió el PSOE de su anterior período en el gobierno) también ha ayudado sin duda.

Creo que ya es hora de que desde el PSOE se empiecen a oír voces críticas con la visión de estado que tiene el PP. La España de la república no tenía nada que ver con la España de Franco y la España que quisieron imaginar muchas personas tras la muerte del dictador no es la del Señor Aznar ni la del PP, que, no lo olvidemos, no creyeron entonces en la constitución y en el estado de las autonomías y siguen sin creer por mucho que se les llene la boca con esas palabras. No son nadie para monopolizar la idea de España.

No se han parado nunca a pensar que  la actual cúpula del PP  está repleta de herederos del franquismo, en muchos casos familiares directos de altos cargos de la dictadura e incluso de colaboradores de ésta y responsables directos de muchos de los crímenes producidos durante la misma, como en el sangrante caso de Fraga.

¿Cómo pueden ir de la mano personas a las que una vez finalizada la Guerra Civil mataron a sus padres, tíos y abuelos y cuyos familiares vivieron bajo el yugo de todos esos señoritos que no eran otros que los padres, tíos y abuelos de los actuales mandatarios del PP? Además no deberíamos olvidar que estos “demócratas” siguen negándose a condenar  el alzamiento militar de Franco y sus posteriores crímenes. Esto si que deberíamos considerarlo como un auténtico Síndrome de Estocolmo (estoeselcolmo).

El PP ha conseguido que siendo ETA y los que la apoyan cada vez menos, parezca que cada día somos más los que les damos cobertura. El PP ha pretendido eliminar a sus adversarios políticos utilizando la calumnia, la mentira, cerrando medios de comunicación, ilegalizando partidos políticos, maniatando a su adversario político directo gracias a ETA (y a la poca habilidad del mismo, todo hay que decirlo), creando organizaciones fantasma en defensa de la “libertad” y haciendo una utilización indecente de las víctimas de ETA.

El grado de protagonismo y la utilización partidista que se está haciendo de estas víctimas es impresionante. El hecho de ser víctima de una banda terrorista es terrible, pero eso no te hace ser ni mejor ni peor persona, ni te da ni te quita la razón y tampoco te hace ser adalid de la libertad. Desgraciadamente, lo único que reciben las víctimas es dolor, y por ello merecen toda la solidaridad del mundo, solidaridad entendida como afecto y apoyo moral, no como carta en blanco para imponer sus ideas.

Cuando oigo a Savater, a Rosa Díez,... hablar de la imperiosa necesidad de que en este pueblo todos podamos defender libremente nuestras ideas sin que por ello nos quemen la casa o el coche o nos peguen un tiro en la nuca; pienso si habrá de verdad mucha gente que no reivindique eso mismo, y me contesto que no, que estoy seguro de que son sólo unos pocos descerebrados. Pero cuando les veo escupir sapos y culebras contra propuestas políticas que se plantean democráticamente, propuestas en las que se condena implícita y explícitamente la violencia y que además son reflejo del sentir de una parte muy importante de este pueblo, me quedo atónito.

Es curioso que los mensajes de organizaciones como “Fundación para la libertad”, “Foro de Ermua” o “Basta ya” sean siempre destructivos y de negación de todo proyecto que plantee alguna alternativa a su inalterable “Constitución-Paraíso”, aún más, tildan de delincuente y desestabilizador de la convivencia a todo aquel que no está de acuerdo con determinados aspectos de ese paraíso terrenal. Bonita libertad la que preconizan.

Es curioso que por el contrario los mensajes de los llamados nacionalistas (¿Qué serán los “constitucionalistas”?) en general son mucho más abiertos, menos agresivos y respetuosos, proponen diálogo y  discusión de proyectos; incluso Batasuna habla últimamente de que lo importante es el reconocimiento del derecho de autodeterminación ya que la decisión de hacerlo efectivo es algo que derivará de la decisión del pueblo (término a definir...).

Hay dos cosas que deseo en este momento, una que ETA desaparezca y otra, que despierten de su letargo todas esa personas abiertas, solidarias, respetuosas, amantes de la diversidad, sensibles con las minorías, dispuestas a llegar a acuerdos y  que creen que la vida es un devenir continuo que impone una adaptación y una evolución constantes, como así nos lo ha demostrado durante tantos y tantos milenios.

Andu

Madrid 2017ko martxoa

Atletismoan egin dudan bidea.

Pasa den astean Gipuzkoako Atletismo Federazioak kirol ibilbidearen saria eman zidan. Oso eskertuta nago nitaz gogoratzeagatik, baina era berean harrituta ere, ez baitut pentsatzen horrelako saririk merezi dudanik.

Atletismoan egin dudan kirol ibilbidea aztertzen hasita irabazitako dominak edo egindako markak baino lehenago urte hauetan lagundu nautenak eta egin ditudan lagunak datozkit burura.

Institutoko azken urtean nengoelarik, artean 1984a edo izango zen, atletismoak IVEFeko froga fisikoak prestatzen lagunduko zidalakoan, futbola utzi eta Altamirara abiatu nintzen. Han ezagutu nituen hasierako urteetan lagun eta entrenatzaile izango nituen Josetxo Imaz eta Jose Manuel Caballero (zoritxarreko bi trafiko istripuetan joan ziren lagunak...). Ni futboleko taldean zerbaitegatik nabarmentzen banintzen gaitasun fisikoengatik zen. Hala ere, garai hartako Ordiziko atletekin (“Karratu”, Joseba Bolinaga, Iñaki Imaz, “Pululu”, Victor Nieto, Angel Pérez, Etor Mendia, Xixio...) entrenatzen hasi eta nire tokian jarri ninduten; ez nintzen gai beraiekin, edo hobe esanda, beraien atzetik, 10' ere korrika egiteko. Nik ordun, jende askok bezala, atletismoa korrika egitearekin lotzen nuen, eta itxuraz, hori ez zen niretzako... Krosen bat ere korritu nuen. Hasi eta berehala bakar bakarrik “utzi” ninduten azken postuan. Hura lotsa...

Baino IVEFerako entrenamendu ona izango zelakoan hor jarraitu nuen, “sufritzen”. Entrenatzen genbiltzan horietako egun batean pistetatik “Bartolo” azaldu zen. Bera ezagutu ez arren bere berri banuen, dohai fisiko paregabeak zituen atleta zen eta ordurako 2 metro saltatuak zituen altueran. Koltxonetara gerturatu eta berarekin bi ordu baino gehiago saltatzen pasa nituen. Ederki pasa nuen eta zenbat saltatu nuen gogoratzen ez badut ere, gogoan dut Bartolok zenbat animatu ninduen. Bartolo ere zoritxarreko kotxe istripu batean joan zen oso gazte zelarik...

IVEFen sartu aurretik 1.80 m. inguruan saltatu nuen. Gasteizen atletismoko irakaslea Ramón Cid zen eta ordurako entrenamenduaz zerbait gehiago nekienez konturatua nintzen nik egiten nituen entrenamenduak altuera saltatzeko ez zirela egokienak. Josetxo Imazekin hitz egin eta Ramoni ea entrenatuko ote ninduen galdetzeko esan zidan. Ni lotsa-lotsa eginda halaxe egin nuen eta Ramonen eskuzabaltasunari esker berarekin entrenatzen hasi nintzen. Urte hortan (1986?) IVEFeko errugbiko taldean ere jolastu nuen eta atletismoko eta errugbiko entrenamenduak zirela, nire indar maila asko hobetu zen. Saltatzen ere antzematen hasi nintzen, ordurako 1.88 m. saltatu nuela uste dut. Hala ere, oraindik ez nuen nire burua hori baino askoz ere gehiago saltatzeko gai ikusten, baino pista estaliko Euskadiko txapelketa batean (1987) eta aurreko egunean errugbiko partidua jolastu ondoren, 1.96 m. saltatu nuen eta bigarren gelditu nintzen. Oraindik gogoratzen dut sentitu nuen poza, sinistu ezinda nengoen. Inflexio puntu bat izan zen. Ordutik 1990a arte saltatu nuen guztietan 1.95etik gora saltatu nuen. Ez dakit garai hartako emaitzak federazioan gordeak egongo ote diren baino gustatuko litzaidake jakitea zenbat aldiz saltatu ote nuen 2 metro baino gehiago. Hamar baino gehiago izan zirela esango nuke, baino ezertxo ere apuntatzen ez nuenez... Gogoratzen ditudanak, alde batetik, nire markarik hoberenak dira, 2.03 m. pista estalian eta 2.05 kanpoan eta bestetik, nire “lorpen” hoberenak: “promesa” mailan 1987an eta 1988an Españako txapelketetan lortutako zilarrezko dominak. Urte oso politak izan ziren. Garai hartako bi arantza txiki ditut, alde batetik froga gehiagotan parte hartu ez izana, luzera, hesiak eta pertiga egin nituen noizbait baino oso gutxitan. Pentsa, beterano bezala hesietan lortutako marka ia berdindu nuen... Eta bestetik ia beti bakarrik entrenatu izana. Urte batean Alfonso Azurzarekin entrenatu nuen baina ordurako ni jada ez nintzen oso serio entrenatzen ari. Horregatik gazteei beti esaten diet jolasteko eta froga desberdinetan parte hartzeko eta ahal dela taldean egin dezatela. Garai hartako atleta asko lagun ditut oraindik ere: Alfonso bera, Iñaki Gonzalez, Javi San Adrian, Edu Arzak, Antonio Gordillo, Andoni Anabitarte, Mikel Arbeloa, Jose Alberto Quintano, Jose Luis Irizar, Xabi Arratibel, Ana Ugarte, Amaia Sarasua, Valentin Rocandio, Juanjo Prado...

1990ean edo 1991n atletismoak gehiegi eskatzen zidala sentitu nuen. Ordurako mendiko ekintzak asko erakartzen ninduten eta lagunak eskalatzera edo trabesiaren bat egitera zihoazen bitartean nik etxean edo konzentrazioren batean gelditu behar nuen entrenatzen. Zertarako? Ozta-ozta Españako txapelketetarako minima egiteko. Gauzak horrela atletismoko entrenamenduak utzi eta mendiko ekintzetan oinarritu nuen nire kirol jardun osoa. Nahiz eta ez entrenatu, urte batzuk eman nituen urtean behin pistetara gerturatzen taldekako Euskadiko txapelketan parte hartzera Ordiziako taldea ordezkatzen.

Inoiz ez nuen pentsatuko atletismoa egitera itzuliko nintzenik, baino bizitzak bide izkutu ugari ditu eta halako batean, 2006ean Jon Etxeberriak deitu zidan. Txindoki ATn norbait behar zuten taldekako Euskadiko txapelketan altuera egiteko. Parrez, nitaz gogoratu izana eskertu nion baino 15 urte inguru neramatzala saltorik egn gabe kontuan hartzeko esan nion. “Hi sasoien hao, seguro primeran egingo dekela!” bota zidan. “Behintzat salto bat egin ezak, puntuatu eta kitto”. Eta hala itzuli nintzen pistetara, hezur guztiak bere tokitik aterako zirela pentsatuz. Nire sorpresarako, oso gustora sentitu nintzen eta 1.70 m saltatu nuen! Aste batzuk beranduago Gipuzkoako txapelketan parte hartu nuen, eta hara non, nire lehen Gipuzkoako txapelketa absolutua iarabazi eta 19 urtetara berriz ere txapeldun 1.82 saltatuta! Urte hauetan Peñarekin gaztetako harremana berreskuratu nuen ere...

Sasoi haietan beteranoen txapelketen berri izan arren, Armando Roca ez da alferrik ba nire emaztearen osaba, ez zitzaidan bertan parte hartzea burutik pasa ere egin. Hala ere, kuriosidadez nire adinekoek zenbat saltatzen zuten begiratu nuen eta hara non, Españako lehena nintzela!

Berriz ere entrenatzen hasi nintzen. Gauzak azkarregi egin nahi horretan, lesioren bat ere izan nuen, baino nire burua berriz ere ezagutzen hasi eta entrenamenduak egokitu eta hobeto eginez azken 10 urte hauek ia minik hartu gabe joan dira. Lehen aipatutako gaztetako arantza horietako bat behintzat atera dut. Nik orain atletismoa jolas bezala hartzen dut eta horregatik froga desberdinetan gustatzen zait parte hartzea, salto ezberdinak, pentatloia eta lasterketa motzen bat. Muga bakarrak nire gaitasuna eta mina hartzeko arriskuak dira. Urte hauetan txapelketa batzuk irabazi eta Europako bi txapelketetan brontzezko bina domina lortu ditut, baino niretzat bigarren garai honetako gauzarik ederrenak atleta-lagun mordoa ezagutu izana (gazte eta ez horren gazte), garai bateko lagunak berriz ere agurtu izana eta batez ere, nire seme-alabak atletismoan murgilduta ikustea dira. Pasa den urtean taldekako Euskadiko txapelketan, nire bi alaba zaharrenak eta hirurok parte hartu genuen Tolosako koloreak defendatuz. Oso-oso ederra izan zen.

Gaztetako etaparekin alderatuz badago beste alderdi positiboa, lehen, entrenamenduen seriotasuna eta nire espektatibak zirela eta, oso-oso zentratua nengoen atletismoan eta ia horretarako besterik ez nuen nire burua prestatzen. Orain berriz, atletismoa egin, ahal dudan guztietan eskalatu edo mendiko eskia egin, boleibolen jolastu, patinetan ibili... Gustatzen zaidan guztia egiten dut eta ahal den neurrian Izaskun, nire emaztea, nire seme-alabak eta lagun onez inguratuta.

Eta hemendik aurrera zer? Ba berdin jarraitu. Errendimendua eta osasunaren arteko oreka bilatu ahalik eta bizitza aktiborik luzeena izateko.

Mila esker bide honetan lagun izan zaituztedan guztiok eta sari hau merezi nezakeela pentsatu duzuenoi!

2015eko otsaila Donostia

60 hesiak 9"62"

Altuera 

60 hesiak penta 9"80"

Altura penta

Luzera penta

1000 penta

Alcobendas 2015eko ekaina

110 hesiak 17" 61"

Altuera

60 HESIAK ZARAGOZA 2010 OTSAILA KAMARA GELDIAN

2008ko taldekako txapelketa, Durango

XALBADOR

MIKEL URDANGARINEN "USAIAK"

aitatxo eta amatxo ezagutu zireneko festa

KORRIKA 2009KO BIDEOKLIPA

OH HAPPY DAY (marenen froga)

Taldekako Euskadiko Txapelketa