URTARRILEKO ALDAPA

Urtarrileko aldapa bukatzear dago eta ezin itxaropenik azaldu. Egun, urte osoa bilakatu zaigu aldapa. Gure soldataren puska eder bat erabilita ere, biziaren erdia baino gehiago eman behar dugu etxebizitza ordaintzeko eta astuna izan arren hau ez da zama latzena; gure kontsumoaren gizarte maite honek harrapatuta gauzka bere hatzaparretan. Lana egin dirua irabazteko eta dirua irabazi kontsumitzeko eta berriz ere katea hasi: lana, dirua, erosketa, lana... etenik gabe.
Indian hilabete batzu pasa dituen gazte tolosar batek halaxe esaten zidan hango bizipenei buruz galdetuta “ba, hangoa baino, harrigarrigoa egin zait gure bizimoduarekin berriz ere topo egitea, hemen patxadarik ez dugu, beti presaka, beti lanpetuta, ezin iritsi; dena dugu eta gehiago nahi. Izan naizen herriko jendeak berriz, ezer gutxi du, bizitzeko lain, baina beste pake bat antzematen zaie, lasaitasun eta barne oreka handiagoz bizi dira”.
Uda partean lagun batekin izandako solasaldia etorri zait gogora, gure Aitton-Amonek gu baino askoz ere hobeto bizi zirela zioen berak, goizetik gauera beharra besterik egin ez arren lasaiago bizi eta zoriontsuagoak zirela. Nik berriz, ezetz, orain askoz ere erosogo bizi garela, lan ordu gutxiago egiten ditugula eta lana bera ere, orokorrean xamurragoa izaten dela, jatekorik ez zaigula falta, aisialdirako denbora gehiago dugula, osasun asistentzia...
Gazte tolosar horren Indiako herri txiki batean bizitakoaren gaineko hausnarketak eta udako gau epel hartan nire lagunak esandakoak nire iritzia zertxobait zehaztera eramaten naute: hobeto bizi garela baino hobeto bizi gaitezkeela esango nuke. Norberaren baitan dago gakoa.

2007ko urtarrila