KONTSUMOAREN AROA

Kontsumoaren aroan bizi gara, eta eguberriak kontsumoaren festa eta eromen kolektiboaren ikur bihurtu dira.
Ondo baino hobeto bizitzeko baldintzak izan arren, inoiz ez dugu nahikoa; geroz eta gehiago nahi dugu. Etenik gabeko katea. Nahi genuen hori lortu bezain laster, behar berri bat sortzen diogu ( gure bizitza osoa betetzen duen publizitateak nahikotxo laguntzen du, egia esan) geure buruari. Aseezintasun betean bizi gara eta horrela ezin patxada eta oreka topatu.
“Gizon zoriontsuaren alkandora” Tolstoïren ipuin klasikoarekin gogoratu naiz:
Bazen behin herrialde urrun batean oso triste bizi zen erregea. Dena zuen, baina hala ere beti penetan. Hain zegoen tristea gaixotu egin zela. Erreinuko mediku eta jakintsu ezagunenak bere inguruan bildu ziren. Denetarik frogatu zuten, edabeak, enplastoak... ezerk ez zuen onbidean jartzen. Ilunabar batean, etsitzen hasiak zirenean, agure bat azaldu zen erregearen aurrera eta halaxe esan zion:
-Errege jauna, zoriontsu bizi den norbait topatu behar duzu eta bere alkandora egun oso batez jantzi ondoren, osatuko zara.
Erregeak bere agindupean zeuden guztiak zorion betean bizi zen pertsonaren bila bidali zituen. Asteak eman zituzten herri eta azienda guztiak miatzen: aberatsa gaixo zegoen, osasuntsu zegoenak sosik ez zuen, osasunez eta diruz ongi zebilenak arazoak zituen bizilagunarekin, besteak senarrarekin eta azkenak semearekin. Denei falta zitzaien zerbait zoriontsu izateko.
Halako batean nekazari batekin topo egin zuten, lanetik zetorren irrifartsu eta alai. Zoriontsua ote zen galdetu ziotenean halaxe erantzun zien: -“nola ez naiz ba zoriontsu biziko, bizitza ederra da, lanik ez zait falta, osasunez ondo baino hobeto nago, maite nauten eta maite ditudan senide eta lagunak ditut. Zer gehiago eska dezaket”
Erregearen emisarioak txoratzen zeuden. Topatu zuten azkenik zoriontsu bizi zen norbait! Erregea sendatzeko bere alkandora behar zutela adierazi ziotenean, nekazariak alkandorarik ez zuela erantzun zien harrituta.
Nahi eta “behar” duguna eta dugunaren arteko tartea laburtzen doan heinean zoriontasuna (edo barne lasaitasuna, oreka... nahi duzuen bezala deitu) handitzen doa.